Meneer Agent
Door: Webmaster
06 November 2006 | Australië, Sydney
Na de tank weer eens bijna leeggereden te hebben waren we blij dat we voor de verandering weer eens bij een dorpje aangekomen waren, Tenant Creek. Staan wij daar bij een bezinestation Toeter op ons dooie gemakje drinken te geven, komt er een politie-auto aan. De agenten zwaaien naar ons. Wij kijken elkaar aan en eventjes vragen we ons af of we iets verkeerd gedaan hebben, maar gelukkig herinneren we ons snel dat we in Australie zijn en dat iedereen hier aardig is en zwaait. Meneer Agent komt even een praatje met ons maken, wat we aan het doen zijn, waar de reis naar toe gaat etc.
Wanneer ik terug kom van het betalen, tref ik Zoe in totale shock aan. Het enige wat er uit komt is "daar zitten gevangenen in" terwijl ze naar de politie-auto wijst. Het enige wat ik zie is een kooi-constructie achter op de pick-up, dus ik begrijp niet gelijk waar ze het over heeft. Totdat Meneer Agent zich weer bij ons voegt en doodleuk zegt; "O ja hoor, steek je hoofd maar naar binnen en zeg maar gedag". Zo'n kooi-constructie was volgens hem een noodzaak, omdat je echt niet met 'die mensen' (Aboriginals) in dezelfde auto wil zetten. Heel bizar. Mensen als vee vervoert, in de zinderende hitte...
Afin. Wij getankt. We hadden alleen nog geen idee waar we zouden gaan slapen, dus deed meneer Agent wat je in zo'n situatie in Australie behoort te doen: je stelt je eigen huis ter beschikking. Hij moest nog even de gevangenen weg brengen, maar hij zou over een uur of wat weer thuis zijn. Tot die tijd moesten we het ons maar gemakkelijk maken.
Wij staan daar totaal overrompeld, nog in dubio of we zijn aanbod wel aan moeten nemen, met zijn huissleutel in onze hand, terwijl Meneer Agent in zijn auto stapt om zijn gevangenen weg te brengen. Realiseren wij ineens dat wij ZIJN huissleutels hebben, terwijl we niet eens weten waar zijn huis IS!!! Hihi, geweldig!
Vanaf het moment dat we de auto parkeerden om te tanken en dat we bij Meneer Agent in zijn huis stonden, waren geloof ik vijf minuten verstreken. Heel bizar. Gelukkig bleek het een hele aardige kerel te zijn. Hoewel... toen we gingen slapen kwamen we erachter dat we de slaapkamerdeur niet van binnenuit konden openmaken. Daar kwamen we natuurlijk achter toen de deur al dicht was en wij al binnen waren ...Toch een of andere engerd?
Hihi, nee hoor, het was echt een geweldig aardige kerel. We waren wederom weer eens totaal verbaasd over de enorme gastvrijheid en openheid van de Australiers. En super blij met een echt bed om in te slapen!
Wanneer ik terug kom van het betalen, tref ik Zoe in totale shock aan. Het enige wat er uit komt is "daar zitten gevangenen in" terwijl ze naar de politie-auto wijst. Het enige wat ik zie is een kooi-constructie achter op de pick-up, dus ik begrijp niet gelijk waar ze het over heeft. Totdat Meneer Agent zich weer bij ons voegt en doodleuk zegt; "O ja hoor, steek je hoofd maar naar binnen en zeg maar gedag". Zo'n kooi-constructie was volgens hem een noodzaak, omdat je echt niet met 'die mensen' (Aboriginals) in dezelfde auto wil zetten. Heel bizar. Mensen als vee vervoert, in de zinderende hitte...
Afin. Wij getankt. We hadden alleen nog geen idee waar we zouden gaan slapen, dus deed meneer Agent wat je in zo'n situatie in Australie behoort te doen: je stelt je eigen huis ter beschikking. Hij moest nog even de gevangenen weg brengen, maar hij zou over een uur of wat weer thuis zijn. Tot die tijd moesten we het ons maar gemakkelijk maken.
Wij staan daar totaal overrompeld, nog in dubio of we zijn aanbod wel aan moeten nemen, met zijn huissleutel in onze hand, terwijl Meneer Agent in zijn auto stapt om zijn gevangenen weg te brengen. Realiseren wij ineens dat wij ZIJN huissleutels hebben, terwijl we niet eens weten waar zijn huis IS!!! Hihi, geweldig!
Vanaf het moment dat we de auto parkeerden om te tanken en dat we bij Meneer Agent in zijn huis stonden, waren geloof ik vijf minuten verstreken. Heel bizar. Gelukkig bleek het een hele aardige kerel te zijn. Hoewel... toen we gingen slapen kwamen we erachter dat we de slaapkamerdeur niet van binnenuit konden openmaken. Daar kwamen we natuurlijk achter toen de deur al dicht was en wij al binnen waren ...Toch een of andere engerd?
Hihi, nee hoor, het was echt een geweldig aardige kerel. We waren wederom weer eens totaal verbaasd over de enorme gastvrijheid en openheid van de Australiers. En super blij met een echt bed om in te slapen!
-
06 November 2006 - 07:22
León Thannhauser:
Mmmmmmmmm..... ik denk dat ik ook agent ga worden als dat zo makkelijk gaat....
Leuke visiete is immers altijd welkom.
Maar die kooi op die wagen is wel heeeel bizar...
Doet me ergens aan denken.
O ja Lisette en Zoë de sponsering is onderweg.... wie zal volgen...
-
06 November 2006 - 08:11
Ted Geerts:
jullie moeten toch wel een verpletterend uitnodigende uitstraling hebben om zo uitgenodigd te worden,fantastisch.
Mijn inschatting is dat jullie ook wel wat argeloos ingaan op dergelijke situaties en door het wat langer uitblijven van E-mails dacht ik al dat jullie ergens ingetuind waren. -
06 November 2006 - 09:01
Isabel Thannhauser:
Lisette en Zoë,fijn om weer wat van jullie te horen!! De inschatting van Ted deel ik wel een beetje.Maar daarbij besef ik wél nooit in Australië te zijn geweest, dus het niet echt kan inschatten.
Geweldig zulke uitnodigingen zo leer je een land en zijn bevolking echt kennen!!
Maar in jullie verslagen lees ik niets over de ontmoetingen en gastvrijheid van het vrouwelijke deel.Komen jullie ze niet tegen onderweg of zijn ze niet zo gastvrij?
De ontmoeting met de kooimannen zeker bizar,het moet een gevoel zijn van "back in time".
Orba Espana
-
06 November 2006 - 14:34
Jory:
Bizar, maar prachtig!
xx -
06 November 2006 - 15:39
Lisette:
Nou, ik kan jullie gerust stellen: het is niet dat we ons gezond verstand hebben thuis gelaten en onze hersenen op non actief gezet hebben nu we voor een jaar op reis zijn! Het is echt een andere cultuur hier. De Australiers zijn ontzettend gastvrij. Zo gastvrij dat wij als nederlandse meiden daar vaak erg veel moeite mee hebben. Ergens moet een addertje onder het gras te vinden zijn en dat kan toch gewoon niet zomaar? Maar jawel, het kan echt. Ze zijn onwijs trots op hun land en willen dat graag met andere delen. En ach, ik denk dat Australiers ook gewoon graag elke gelegenheid om een barbeque te houden en krat bier leeg te drinken met beide handen aangrijpen... -
06 November 2006 - 20:17
Jory:
hihihi, ik had ook niet verwacht dat jullie ineens in 2 naieve meiden waren veranderd hoor ;)
liefs -
06 November 2006 - 20:31
Scott And Fran:
Zoe, Thanks for the beautiful card... glad to see you are in all that nature...and even crocs! The secenry is wonderful, tell your "mudder " and "Fadder" we said hello.
enjoy your trip. and keep in touch -
06 November 2006 - 22:58
Lisalotte:
He meis heb net in 1 keer al je verhalen gelezen! Wat leuk! Jullie vermaken je echt op en top daar (op de rechte wegen na dan:S) Hopelijk blijven jullie ons vermaken met jullie verhalen en hebben jullie een ongelooflijk mooie tijd! Liefs Lisa -
07 November 2006 - 09:14
Esther Scheerder:
Heel bijzonder en echt ontzettend leuk om te lezen!
liefs -
08 November 2006 - 08:20
Lilian:
Okay, nu het niet vooraf gegaan wordt door een verhaal over zwemmen tussen haaien, wordt ik ook een beetje angstig over dat meegaan met zo'n creep die het niet zo serieus neemt met de mensenrechten. Ik heb het niet zo op kerels die geen medelijden meer op kunnen brengen hoe gastvrij ze verder voor twee leuke blonde meiden ook zijn. Maar gelukkig blijkt dat ik weer teveel films heb gekeken. Pfffuuuiiii..... -
01 December 2006 - 13:22
Ben Van Nugteren:
Leuk. Ik ga ook maar weer eens, over een jaar of zes.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
