Niks niks niks, herziene versie!
Door: Webmaster
07 November 2006 | Australië, Coober Pedy
Ondergronds en naar de maan!
ONDERGRONDS
In het Coober Pedy draait alles om ondergronds, om twee redenen.
De eerste reden is het mijnen. Om de stad liggen allermaal heuvels van zand. Iedereen die wil (en betaalt) kan een gat in de grond graven en opaal zoeken! Het lijkt wel alsof er een kolonie mollen aan de gang is geweest, zoveel hopen liggen er om de stad heen. De mannen zitten dus sowieso een groot deel van hun leven daar obder de grond.
De opalen maakten trouwens niet zoveel indruk op ons. Je kon ze zelf ook gaan zoeken in het opgegraven (afval)zand uit de mijnen, maar het feit dat als je iets vond, je dat 90 procent kans had op een slechte, waardeloze opaal, maakte dat niet echt aantrekkelijer voor ons. Een paar uur in de hitte en stof op je hurken door zand-afval zoeken ook niet echt trouwens.
De tweede reden is de hitte. Het stadje ligt in het midden van de woestijn. Tot nu toe hadden we wel woestijn gezien met planten en bomen, maar niet zoals in Cooper Pedy, waar echt alleen maar zand (bezaaid met stenen) was. Heel indrukwekkend.
Water is het hele jaar door een schaars goed (het regent er 29 dagen in het jaar en de laatste jaren is er een droogte!). Mensen kunnen alleen met gerecyled water hun tuin water geven. Er zijn dus niet veel planten, laat staan bomen. Geen bomen, geen schaduw.
Maar de mensen in Cooper Pedy hebben een andere manier gevonen om koel te blijven. Ze wonen onder de grond. Ongeveer 80 procent van de mensen woont in een duguit. Het zijn echte huisjes die in het zachte zandsteen zijn uitgegraven. We zijn ook in een huisje binnen geweest (drie slaapkamers, keuken, woonkamer). Dat huisje was zo oud dat de meeste delen nog met een houwel uitgegraven waren! Tegenwoordig worden de huisjes nog steeds uitgegraven (ondanks de uitvinding van airconditioning wonen mensen nog steeds graag onder de grond in CP), maar worden speciale graafmachientjes ingezet voor het zware werk.
Uiteraard hebben de Cooper Pedians het principe goed uitgemolken. Bijna alle accomodaties zijn ondergronds, zo ook dus onze camping. Van de drie campings trouwens wel de enige met ondergronds kamperen.
We hebben dus ondergronds gekampeerd. Het is een soort mijn, waar je via een schuinaflopend pas kon komen hadden ze nissen uitgegraven waar je kon slapen. Op je luchtbed of in je tentje, wat je wilde. Wij hebben gewoon ons luchtbed en onze slaapzakjes neergelegd en het sliep prima. Beetje koud, omdat je op de grond slaapt.
De tweede avond zijn we naar een film gegaan in een drive-in bioscoop, omdat er een film draaide die daar in dat dorp was opgenomen (Opal Dreams). Het was leuk om in zo'n bioscoop te zijn. De film was opgenomen in de mijn waar wij een tour hadden gedaan en op het terrein waar wij hadden geslapen. Het bizarre was wel dat zelfs de drive-in bioscoop in de film terug kwam. Je keek dus op het doek naar het terrein waar je zat. Hmmm...
NAAR DE MAAN
De omgeving van Cooper Pedy was dus woestijn, maar 20 kilometer door het niks verder (en via een hobbelige zand en stenen weg) was een soort maanlandschap. Een krantenartikel in een expositie liet zelfs een plaatje zien van de maan en het landschap van Cooper Pedy met als tekst erbij: "No place like home, except for Cooper Pedy".
Het was echt prachtig. Sommige stukken waren gewoon niks (zand met stenen), andere stukken bestonden uit gekleurde zandheuvels. Er was ook een (zand)veld wat lag te gliteren in de zon. Er lagen allemaal stukken sileca op. Het leek alsof iemand een stuk glas uit de hemel had gegooid en alle stukjes op dat stuk aarde terecht waren gekomen. Als je een stuk opraapte leek het alsof je een stuk bekrast glas in je hand had.
En het gaafste was nog wel dat er bijna niemand was. Je had elk stuk gewoon voor jezelf.
Hopelijk komt uit dit verhaal een beetje naar voren hoe bijzonder het was. Anders hoop ik dat de foto's het kunnen laten zien, maar het is moeilijk om van foto's te verwachten dat ze "niks dan leegte" goed over kunnen brengen. Maar het was super indrukwekkend en mooi!
ONDERGRONDS
In het Coober Pedy draait alles om ondergronds, om twee redenen.
De eerste reden is het mijnen. Om de stad liggen allermaal heuvels van zand. Iedereen die wil (en betaalt) kan een gat in de grond graven en opaal zoeken! Het lijkt wel alsof er een kolonie mollen aan de gang is geweest, zoveel hopen liggen er om de stad heen. De mannen zitten dus sowieso een groot deel van hun leven daar obder de grond.
De opalen maakten trouwens niet zoveel indruk op ons. Je kon ze zelf ook gaan zoeken in het opgegraven (afval)zand uit de mijnen, maar het feit dat als je iets vond, je dat 90 procent kans had op een slechte, waardeloze opaal, maakte dat niet echt aantrekkelijer voor ons. Een paar uur in de hitte en stof op je hurken door zand-afval zoeken ook niet echt trouwens.
De tweede reden is de hitte. Het stadje ligt in het midden van de woestijn. Tot nu toe hadden we wel woestijn gezien met planten en bomen, maar niet zoals in Cooper Pedy, waar echt alleen maar zand (bezaaid met stenen) was. Heel indrukwekkend.
Water is het hele jaar door een schaars goed (het regent er 29 dagen in het jaar en de laatste jaren is er een droogte!). Mensen kunnen alleen met gerecyled water hun tuin water geven. Er zijn dus niet veel planten, laat staan bomen. Geen bomen, geen schaduw.
Maar de mensen in Cooper Pedy hebben een andere manier gevonen om koel te blijven. Ze wonen onder de grond. Ongeveer 80 procent van de mensen woont in een duguit. Het zijn echte huisjes die in het zachte zandsteen zijn uitgegraven. We zijn ook in een huisje binnen geweest (drie slaapkamers, keuken, woonkamer). Dat huisje was zo oud dat de meeste delen nog met een houwel uitgegraven waren! Tegenwoordig worden de huisjes nog steeds uitgegraven (ondanks de uitvinding van airconditioning wonen mensen nog steeds graag onder de grond in CP), maar worden speciale graafmachientjes ingezet voor het zware werk.
Uiteraard hebben de Cooper Pedians het principe goed uitgemolken. Bijna alle accomodaties zijn ondergronds, zo ook dus onze camping. Van de drie campings trouwens wel de enige met ondergronds kamperen.
We hebben dus ondergronds gekampeerd. Het is een soort mijn, waar je via een schuinaflopend pas kon komen hadden ze nissen uitgegraven waar je kon slapen. Op je luchtbed of in je tentje, wat je wilde. Wij hebben gewoon ons luchtbed en onze slaapzakjes neergelegd en het sliep prima. Beetje koud, omdat je op de grond slaapt.
De tweede avond zijn we naar een film gegaan in een drive-in bioscoop, omdat er een film draaide die daar in dat dorp was opgenomen (Opal Dreams). Het was leuk om in zo'n bioscoop te zijn. De film was opgenomen in de mijn waar wij een tour hadden gedaan en op het terrein waar wij hadden geslapen. Het bizarre was wel dat zelfs de drive-in bioscoop in de film terug kwam. Je keek dus op het doek naar het terrein waar je zat. Hmmm...
NAAR DE MAAN
De omgeving van Cooper Pedy was dus woestijn, maar 20 kilometer door het niks verder (en via een hobbelige zand en stenen weg) was een soort maanlandschap. Een krantenartikel in een expositie liet zelfs een plaatje zien van de maan en het landschap van Cooper Pedy met als tekst erbij: "No place like home, except for Cooper Pedy".
Het was echt prachtig. Sommige stukken waren gewoon niks (zand met stenen), andere stukken bestonden uit gekleurde zandheuvels. Er was ook een (zand)veld wat lag te gliteren in de zon. Er lagen allemaal stukken sileca op. Het leek alsof iemand een stuk glas uit de hemel had gegooid en alle stukjes op dat stuk aarde terecht waren gekomen. Als je een stuk opraapte leek het alsof je een stuk bekrast glas in je hand had.
En het gaafste was nog wel dat er bijna niemand was. Je had elk stuk gewoon voor jezelf.
Hopelijk komt uit dit verhaal een beetje naar voren hoe bijzonder het was. Anders hoop ik dat de foto's het kunnen laten zien, maar het is moeilijk om van foto's te verwachten dat ze "niks dan leegte" goed over kunnen brengen. Maar het was super indrukwekkend en mooi!
-
07 November 2006 - 12:18
Jory:
wat ontzettend indrukwekkend moet dat allemaal zijn zeg...wauw! leuk, al die updates weer!:D
(en hopelijk staat mijn reactie er nu maar 1x!!) -
07 November 2006 - 12:51
Esther:
Dat ondergrondse is níets voor mij zie ik al wel (als ik iets eng vind, is het wel onder de grond, haha!)
Wel een slimme oplossing van die bevolking, maar ik kan me voorstellen dat je met die extreme temperaturen erg creatief wordt wat betreft het bedenken van een oplossing.
Gaaf ook om wat fotootjes te zien, daardoor is het allemaal nog beter voor te stellen hoe het eruit ziet, ondanks dat jullie verhalen al heel uitgebreid en duidelijk zijn!
Liefs, Esther -
07 November 2006 - 13:36
Wendy:
Hoi Lisette!
Gaaf om jullie te volgen, klinkt echt super allemaal!Jullie zien er ook zo goed uit op de foto, lekker bruin en ontspannen en dat terwijl wij hier maar leren en leren;-)
Geniet ervan!
Liefs Wendy -
07 November 2006 - 15:08
Hans:
Nooit geweten dat een jongen (?) in Australië zulk een gave foto van jullie kan maken .
De andere foto's geven een goed beeld dat past bij dit ondergronds verhaal
Ik heb toch liever airco. -
09 November 2006 - 09:07
Marjolein:
Heb ooit over cooper pedy gelezen en hun ondergrondse huizen,fascineerd mij ook.wat leuk dat jullie daar nu zijn.En lisette wat zie je er goed uit,helemaal stralend,zoe ook trouwens.Jullie zien er samen prachtig uit en ik geniet van jullie verhalen.Kom net terug uit nijmegen en mevr.schellekens vind het ook leuk om de verhalen te horen.liefs en geniet -
10 November 2006 - 10:43
Dick:
Mooie verhalen en foto's, het is leuk om jullie zo te kunnen volgen. Ga zo door met die foto's en teksten! En onvoorstelbaar dat ze in die woestijn ook internet hebben
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
